W przyznanej Polsce części Górnego Śląska jednym z najważniejszych obiektów przemysłowych były Zakłady Azotowe w Chorzowie. Fabryka ta powstała w 1916 roku jako  Oberschlesische Stickstoffwerke i wykorzystywała pionierskie technologie do produkcji nawozów sztucznych i materiałów wybuchowych. Władze polskie chciały jak najszybciej wznowić jej produkcję, gdyż była ona niezwykle potrzebna odradzającemu się państwu.  To trudne zadanie to powierzono genialnemu chemikowi i wynalazcy prof. Ignacemu Mościckiemu. Była to jednak wyjątkowo skomplikowana misja, gdyż przejmowane zakłady pozostały bez kadry technicznej i bez dokumentacji.  Fabrykę opuścił niemiecki personel kierowniczy, inżynierowie i majstrowie, zabierając przy okazji wszystkie dokumenty techniczne. Eksperci byli przekonani, że rozruch fabryki bez udziałów niemieckiego personelu jest praktycznie niemożliwy. Co więcej fabryka była splądrowana i powtarzały się w niej akty sabotażu. Mimo to Mościcki dokonał cudu. Fabryka została wstępnie uruchomiona już po 2 tygodniach.  W następnych miesiącach systematycznie powiększano wytwarzanie azotniaku i karbidu, wprowadzając przy tym liczne udoskonalenia. Produkcję rozszerzano na nowe substancje:   amoniak, kwas azotowy, azotan amonu, saletrzak, nitrofos, co uniezależniło Polskę od importu tych surowców.  Mościcki ściągnie do pracy w Chorzowie innych polskich ekspertów. Dyrektorem technicznym i szefem działu ekonomicznego Fabryki w Chorzowie był Eugeniusz Kwiatkowski, późniejszy minister i wicepremier. Ten pionierski okres polskiej chemii opisze potem Melchior Wańkowicz w swojej książce „Sztafeta". 

Po dwóch latach chorzowska fabryka stanie się spółką z ograniczoną odpowiedzialnością o nazwie Państwowa Fabryka Związków Azotowych w Chorzowie. W 1933 r. połączy się z nowoczesną Frabyką w Mościcach i powstaną w ten sposób Zjednoczone Fabryki Związków Azotowych, które staną się hegemonem w polskim przemyśle chemicznym.

(Na zdjęciu: Państwowa Fabryka Związków Azotowych w Chorzowie - hala pieców elektrycznych do azotowania karbidu. Fotografia ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego).